Dlaczego warto wrócić do swoich emocji z dzieciństwa, będąc rodzicem 

 Rodzicielstwo często budzi w nas emocje, których nie spodziewaliśmy się już przeżywać. Złość, lęk, bezradność czy smutek potrafią pojawić się nagle — jak echo dawnych doświadczeń. To nie przypadek. W kontakcie z własnym dzieckiem uruchamia się w nas dziecko, którym kiedyś byliśmy. I właśnie dlatego warto wrócić do swoich emocji z dzieciństwa – nie po to, by rozdrapywać rany, lecz by lepiej rozumieć siebie i swoje reakcje. 

Dorosły rodzic, małe dziecko w środku 

Wielu z nas nosi w sobie niewypowiedziane emocje z dzieciństwa: smutek, że nie byliśmy zauważeni, lęk przed karą, złość, której nie wolno było pokazać. Gdy zostajemy rodzicami, te emocje potrafią wrócić z zaskoczenia. Kiedy dziecko płacze, buntuje się lub odmawia współpracy, nieświadomie reagujemy tak, jak kiedyś reagowano wobec nas. 

Nie dlatego, że chcemy – ale dlatego, że to jedyny znany nam wzorzec. Jeśli w dzieciństwie słyszeliśmy „nie przesadzaj” lub „uspokój się”, jako dorośli możemy powtarzać te słowa wobec własnych dzieci. A one, obserwując nas, uczą się, że emocje to coś, czego trzeba się wstydzić. 

Uzdrowione emocje nie przechodzą dalej 

Badania nad tzw. transmisją międzypokoleniową wzorców emocjonalnych (Main & Hesse, 1990; van IJzendoorn, 1995) pokazują, że sposób, w jaki rodzice przepracowali swoje wspomnienia z dzieciństwa, ma ogromny wpływ na to, jak bezpieczne i ufne będą ich dzieci. Rodzic, który nieświadomie tłumi własne emocje, często nieświadomie tłumi też emocje dziecka. Ale ten, kto nauczył się rozpoznawać i rozumieć swoje uczucia, potrafi powiedzieć: 

„Widzę, że się złościsz. Też tak czasem mam. Porozmawiajmy o tym.” 

To drobne zdania, które budują w dziecku przekonanie: „Moje emocje są w porządku”. 

Świadomy rodzic to spokojniejszy dom 

Powrót do emocji z dzieciństwa nie oznacza cofania się w przeszłość. Chodzi o to, by zrozumieć, skąd biorą się nasze reakcje. Można sobie zadać kilka prostych pytań: 

• Co mnie tak bardzo uruchamia w zachowaniu mojego dziecka? 
• Czy czuję się tak, jak wtedy, gdy byłem dzieckiem? 
• Czego wtedy potrzebowałem, a teraz mogę dać to sobie sam? 

Świadomość własnych emocji to najlepszy sposób, by przerwać błędne koło i reagować nie z miejsca zranienia, ale z empatii. 

Twoje wewnętrzne dziecko też potrzebuje czułości 

Rodzic, który potrafi zaopiekować się sobą, staje się dla dziecka źródłem spokoju, a nie napięcia. Daje mu przekaz: 

„Nie musisz być idealny, żeby zasługiwać na miłość.” 

Bo tylko ten, kto sam doświadczył akceptacji – nawet jeśli nauczył się jej dopiero w dorosłości – potrafi dać ją dalej. 

Powrót do emocji z dzieciństwa to nie terapia przeszłości, ale inwestycja w przyszłość – w zdrowe relacje, autentyczne więzi i spokojniejsze rodzicielstwo. Nie możemy zmienić tego, co się wydarzyło, ale możemy sprawić, że nie przeniesiemy dawnych zranień na nasze dzieci. 

Bo rodzic, który rozumie swoje emocje, daje dziecku największy prezent: bezpieczną przestrzeń, w której można czuć wszystko i nadal być kochanym. 

Bibliografia 

• Main, M., & Hesse, E. (1990). Parents’ unresolved traumatic experiences are related to infant disorganized attachment status: Is frightened and/or frightening parental behavior the linking mechanism? In M. T. Greenberg, D. Cicchetti, & E. M. Cummings (Eds.), Attachment in the preschool years: Theory, research, and intervention (pp. 161–182). University of Chicago Press. 

• van IJzendoorn, M. H. (1995). Adult attachment representations, parental responsiveness, and infant attachment: A meta-analysis on the predictive validity of the Adult Attachment Interview. Psychological Bulletin, 117(3), 387–403